Rozdział 29

Przez dłuższy czas nic się nie odzywałam.
- Halo? Diana? Jesteś tam? - pytały
Usiadłam na łóżku. Płakałam i trzymałam telefon w ręce. Po chwili wrócił Harry. Przyniósł dwa kubki kakao. Postawił je na stoliku i wyją z mojej dłoni komórkę.
- Tu Harry, Diana teraz nie może gadać, jutro zadzwoni. - powiedział i rozłączył się. Położył smartfona na kołdrze.
- Kotku, co się stało? One coś ci powiedziały? Już ja się z nimi policzę! - krzyknął i usiadł na krześle.
Ja nadal nic nie mówiłam. Nie słuchałam go, byłam pogrążona w czarnych myślach. 
- Diana, myszko! - zaczął się denerwować.
Wreszcie uklęknął przed łóżkiem i przulilił mnie tak mocno, że mogłam usłyszeć bicie jego serca. Zamknęłam oczy i znów poczułam się bezpieczna. Lekko uchyliłam usta, aby powiedzieć mu co się stało.
- Piękna, proszę...- szepnął mi na ucho
- Hazz, dlaczego mi nie powiedziałeś, że Danielle i Elka to dziewczyny twoich przyjaciół? - zapytałam
- Zapomniałem, z resztą myślałem, że same cię o tym poinformują - tłumaczył
- Nie mogę się z nimi dłużej przyjaźnić. Gdyby pan Tomlinson i pan Malik się o tym dowiedzieli...
- Nic by ci nie zrobili. Nie pozwolę na to, rozumiesz? Nie pozwolę... - odpowiedział i pocałował mnie w głowę.
- Obiecujesz?
- Już nikt cię nie skrzywdzi.
Chłopak podał mi kubek z napojem.
Spojrzałam na telefon. Była już 23.
- Wracaj do domu, kotku - uśmiechnęłam się, ale w oczach nadal miałam łzy.
- Znowu zaczynasz? Mówiłem już, że nigdzie nie idę.
- Ale... - w tym momencie mi przerwał
Wstał z krzesła i podszedł do mnie. Zaczął mnie całować. Do sali weszła pielęgniarka. Uśmiechnęła się tylko i wyszła. My nawet na nią nie zwracaliśmy uwagi. W końcu przerwał. Wrócił na swoje miejsce...

           KONIEC ROZDZIAŁU
Bardzo Wam dziękuję. Naprawdę zależy Wam na nowych rozdziałach. Aż chce się pisać! Next za 3 komentarze. Niestety najprawdopodobniej pojawi się copiero jutro, ponieważ dziś nie mam czasu :)